Geneza ruchu robotniczego w XIX wieku

Wiek XIX to czas wielkich przemian, które historycy nazywają wielką rewolucją przemysłową. Wtedy to powstawały wynalazki i nowinki techniczne, które odmieniły ówczesny świat. Rozwijał się kapitalizm, a wielcy posiadacze majątkowi zaczęli budować pierwsze fabryki i przedsiębiorstwa oparte na pracy maszyn. Maszyny te do swojego działania wymagały pracy człowieka, a więc coraz więcej ludzi było zatrudnianych w tym sektorze. Z obszarów wiejskich i rolniczych zaczęto migrować do miast w poszukiwaniu pracy w farbykach. W ten sposób powstała klasa robotnicza, która z czasem zaczęła domagać się swoich praw. Robotnicy pracowali nawet po kilkanaście godzin dziennie, zatrudniane były też kobiety i dzieci, nie istniały żadne zasiłki ani ubezpieczenia społeczne. Właściciele fabryk wykorzystywali pracowników jak tylko się dało. Zaczęły powstawać pierwsze ruchy robotnicze mające na celu poprawę bytu klasy robotniczej. Ruchy te przybierały różną postać. Od luddystów, przeciwników mechanizacji pracy, którzy niszczyli wszelkie maszyny przez zwolenników demokratyzacji życia społecznego aż do marksistów, których nadrzędnym celem było wprowadzenie komunizmu. Z czasem w większości krajów powstało też wiele partii o charakterze robotniczym.